Friday, 3 June 2011

Vrijdag middag geklets..


Vrijdag middag, tegen vier uur, het wel bekende dip momentje is daar en dat samen met Avaadh op kantoor. Waar de rest van het SIDART team de hort op is naar een seminar leek het een geschikt moment voor een uitgebreide anti-dip lunch. Oftwel, door de brandende zon (was ik helemaal gek geworden) snel naar het winkeltje op de hoek voor veel lekkers. Mooi onszelf trakteren voor het brave werken, dacht ik. Nee dus. Mijn trouwe werk buddy is aan het vasten. Onvoorstelbaar aangezien hij dag in dag uit herhaalt dat ik meer moet eten en er ongezond dun uitzie. Hmm.. dus deze te dik buikige man is aan het vasten, jaja.. Na wat geheimzinnig gedoe vertelde hij te vasten als eerbetoon aan zijn god. Elke week eet hij 1 dag enkel een avondmaal, vandaag dus. Je snapt dat ik er intussen niet meer ‘ongezond dun’ uitzie..

Hieruit kwam echter het moeilijke gesprek tussen een gelovige en een atheist op gang. Avaadh vond het toch werkelijk waar belachelijk hoe ik over god dacht (of niet dus). Begreep ik dan niet dat god kunst is. God is Art... Art!!! Bleef hij maar herhalen. Elke ochtend en elke avond bid hij, met de gehele familie, in de plaatselijke temple. Dat is vaak, dacht ik nog, maar dat valt mee aangezien het Hindoisme honderden goden kent. Een echte voorkeur voor een bepaalde god had hij niet, maar; Krishna I like vertelde hij meerdere keren. Vol trots sprak hij over de trouw naar de goden van hem en zijn gehele familie. Ach en ooit zou ik het wel snappen.. Over zijn vrouw gesproken; wanneer kwam ik nou eindelijk eens bij hen op visite, ze wil me zo graag ontmoeten. Ze is een beetje skeptisch over Avaadh’s verhalen, werkt hij echt samen met een blank meisje? Twee minuten later hing ik met haar aan de telefoon. Uiteraard werd dit een zeer diepgaand gesprek, alleen begrepen we elkaar niet, door een taalverschilletje. Maar, wat wel duidelijk werd: Maandag maakt ze de curry voor me 'die ik zo ontzettend lekker vond'. In de lunch mag ik vaak meegenieten van eigen gemaakte gerechten. Of ik beloofde maandag langs te komen , promiss.. promiss.. Monday is promiss?? Helaas was haar vertrouwen in mij gering aangezien ik ziek was tijdens de bruiloft van haar zusje, ze had me zo graag mee genomen. Gelukkig krijg ik maandag de kans om het goed te maken.

Wat is je vrouw een schat zei ik tegen Avaadh. Met als wedervraag hoe het met mijn man was?
Tja. het volgende moeilijke gesprek, ik ben niet getrouwd. De reactive van ongeloof had ik aan zien komen. Een vrouw hoort zo in haar begin 20ste echt getrouwd te zijn. Vaak is er sprake van uithuwelijking. Waarbij het kasten systeem door de overheid niet meer wordt gehandhaafd, is deze bij de Indiers nog prominent aanwezig. Ouders zoeken contact met ouders en een 'meeting' wordt opgezet. Waar het stel de kans krijgt zijn toekomstige levenspartner te leren kennen, zo tien minuten ongeveer. Allemaal show natuurlijk want nee zeggen is eigenlijk geen optie. Vervolgens is er een wederzien op je uren durende bruiloft. Klinkt vrij hard maar elk getrouwd stel zegt van elkaar te houden, gefoceerd of niet, deze mensen stralen en ik geloof het! Terug naar Avaadh’s reactie, dat ik niet getrouwd ben leek hem vrij onmogelijk. Oke hij wilde het accepteren maar wanneer ga ik dan trouwen? Daarbij probeerde ik wanhopig uit te leggen dat 6 maanden samen zijn voor westerse begrippen vrij kort is (tja.. vergelijk dat even met tien minuten...) Ooooo!! De uitdrukking op zijn gezicht veranderde: Over 6 maanden ga je trouwen (6 maanden was overgekomen, de rest niet)!! Daar was hij blij mee. Nja, op voorwaarde dat mijn ouders toestemming gegeven hebben? Na ik vertelde dat mijn ouders blij voor me zijn maar toestemming niet nodig was had Avaadh een grote lach op zijn gezicht. You marry... I come you country.. party!! 'Deal' beaamde ik braaf terwijl ik het opgaf deze vreemde westerse levenswijze aan hem duidelijk te maken. Nu maar afwachten of hij over een half jaartje voor de deur staat..

Wednesday, 11 May 2011

Zwarte parel


Als beschreven in de boeken is de Taj Mahal als een traktatie voor de ogen. De mensen massa's wegdenkend zou je zo een traantje te laten bij het zien van deze witte parel. De Taj Mahal, gebouwd ter ere van Mumtaz Mahal, brengt een betoverend gevoel met zich mee. Hoe beeldschoon is de 'godin' Mumtaz Mahal geweest?

Een klein stukje geschiedenis. In 1630 stierf Mumtaz Mahal bij het baren van haar 14e kind. Ze was de vrouw van Shan Jahan, keizer van het toen welvarende Mongolen rijk. Het verlies van zijn vrouw bracht Shan Jahan tot een staat van wanhoop, zijn intense liefdesverdriet maakte hem kapot. Hij besloot zijn geliefde te eren met een gebouw netzo prachtig als zij was.

Niets is minder waar, de Taj Mahal is magisch, imposant, beeldschoon en een werkelijk praaltje van het vieze stadje Agra. Het verdriet van de keizer is aan alle kanten te voelen. Echter haar symmetrie en oogverblindende voorkomen geeft de Taj Mahal iets onwerkelijks. Niet vreemd want deze legende heeft een keerzijde.

Pas na het wegebben van haar magie wordt nagedacht over de zwarte kant van dit witte pareltje. Zoals de duizenden handen die zijn gesneuveld voor dit bouwwerk. Nadat het project in 1643 ten einde kwam werden de handen van het werklui afgehakt. Om te voorkomen dat ze ooit iets soortgelijks kunnen bouwen. Of denk aan de verloofde van de architect, vermoord door Shan Jahan zodat de perzische architect dezelfde vorm van verdriet kon voelen. Had Shan Jahan wellicht narsistisch trekjes? Bouwde hij de Taj Mahal werkelijk uit liefde voor zijn overleden vrouw of had hij last van grootheidswaanzin, is hier sprake van schuldgevoelens, egoisme?

Deze woorden ontkrachten de schoonheid van dit wereld wonder en worden daarom liever niet uitgesproken. Wel zet het aan tot denken, over liefde, over mensen en hun aard. Laat de Taj Mahal met haar tegenstrijdigeheden meer dan op zijn plaats zijn in India. Het Indiaase leven kan een pareltje zijn, tegelijkertijd heeft het haar donkere kanten. India is als de Taj Mahal, een prachtige show speelt zich voor je ogen af. Van belang is het echter af en toe stil te staan bij de duistere taferelen die gaande zijn in de coullisse.

Tuesday, 3 May 2011

You..you.. me?

Dag lieve feestvierders,
Het is weer hoogtijd voor een korte (althans dat zal ik proberen) update vanuit Jaipur. Her en der  verschenen wat foto’s van het Koninginnedag gespuis afgelopen weekend in Nederland. Waarschijnlijk is dit mijn eerste Koninginnedag zonder een glimpje oranje. Apart, en deed ook wel even beseffen hoe fijn het in Nederland kan zijn. Tja, waar je gemakkelijk negatief kan doen over je thuis land; het regent, mensen kunnen zo asociaal zijn etc etc kan een tripje naar een andere wereld een eye opener zijn. De laatste weken lukt het met duidelijker een mening te vormen over India, haar cultuur, mensen en alles wat er bij hoort. India, Jaipur begint als thuis te voelen. Met Ashok Chauk (de rotonde) als navigatie punt voor de vrij onwetende riskja mannen, Adarsh Nagar toch wel als mijn straat en het kleine winkeltje op de hoek onze ‘shop’: ‘Morning ma’am’ ‘Take it, ma’am’. Bedenk me ineens dat de beste man nog 20 roepie van me krijgt. Gisteren had ik enkel een briefje van 100 roepie (wel geteld, 1.60 euro) en dat was toch echt te groot. Kon mn flessen water meenemen en later wel betalen, netjes en gepast met twee briefjes van 10 r.
Op dit moment ben ik even naar boven gevlucht, in het kantoor van Pramilla (the big boss) om het geklets van Avadh te ontsnappen. De anderen zijn op een seminar, krijg zo de indruk dat Avadh zijn engels wil oefenen. Werkelijk waar, geen idée waar hij het over heeft. Waarschijnlijk iets met de bruiloft van zijn schoonzus de 17e waar hij het hele intern huis voor heeft uitgenodigd (‘ whities’  op je bruiloft brengen ‘good luck’).  Dan Radah Mohan, de andere collega. Geweldige man, altijd vrolijk, zingende, lachende, dansende, ondanks de gespannen sfeer op kantoor de laatste tijd. Het verschillen tussen ‘you’ and ‘I’ is voor hem nog lastig. Verder gebruikt hij enkel steekwoorden dus dat brengt aparte 'gesprekken' met zich mee. You..you.. (wijzend naar zichzelf).. water!!  Oftwel: Mag ik misschien een slokje van je water Renate? O men.. dan de mobieltjes, je kan het je niet voorstellen. Telefoons zijn belangrijk in Europa maar hier zijn ze heilig. Elk moment, waar je ook bent, wat je ook doet, met wie je ook bent, de telefoon wordt opgenomen. En hard dat die krengen staan! Daarbij wordt een gesprek nooit netjes beindigd maar gewoon opgehangen, niets geen dag of dankje of wat ook maar. Uberhaubt wordt er niet bedankt of gedag gezegd. Mensen verdwijnen gewoon, lopen weg, dat was het dan. Ben er nog niet helemaal uit hoe dit zo komt maar denk dat het temaken heeft met het enorme aantal mensen dat hier leeft. Kost simpelweg teveel tijd om altijd maar beschaafd te zijn...
Dan maar een niet Indiaase afsluiting van deze poging tot beeldvorming voor jullie, nieuwe fotos op facebook volgen snel weer (zal fotos van collegas ook snel posten!)
Tot snel,
veel liefs, Renate

Monday, 11 April 2011

Life in Jaipur


Jep.. Een vlaag van 'verhalen willen delen' kwam overmij, tijd dus voor een blog. De introductie zal ik achterwege laten en beginnen met afgelopen weekend, here we go:

Gisteren zijn we met vier meiden naar Amber fort geweest, de fotos hiervan staan weer online op mijn facebook. Mijn kamergenootje is een Oekrainse, Nastyia, helemaal gek in der bol en daarmee erg gezellig om de kamer mee te delen. In haar India trip zoekt ze antwoorden op wat issues van thuis. Zeer moeilijk te peilen wat ze precies bedoeld, voor een deel door het beperkte engels dat ze spreekt maar met name aangezien ze er erg mysterieus over doet. Tja.. Nieuwsgierig en psycholoog als ik ben, of pretendeer te zijn lukt het wel steeds beter met haar te praten. Langzaam maar zeker wordt ze wat opener over thuis en India. Verder was Louisa mee, een duitse, het type party hardy schat ik zo in. Gezellige meid en hier om het contrast Europa India te ervaren. In het clubje van vier zit ook nog een tweede Oekrainse, zeer zeer verlegen meisje welke we een boost in zelfvertrouwen hopen te geven deze maanden. Well. dan mijn grote India missie.. Het nee durven zeggen. Gaat zeer goed kan ik zeggen. Het is namelijke een van de weinige woordjes Hindi die je hier minimaal 20 keer per dag gebruikt, nahi!
Goed, gisteren. Amber fort, het was erg heet om zo een dagje uit te plannen maar zeker de moeite waard. Een van de grote Sigh's heeft hier zijn paleis gebouwd waar hij met zijn 300 vrouwen woonde. Dat je maar genoeg vrouwelijk schoon om je heen hebt!
Ook hier, waar niet, waren Indiers in overvloed en slecht enkele toeristen. Vandaar ook dat wij niet alleen fotos namen van de Indiers maar zij ons ook meer dan intressant vonden. Dat was wel even wennen, iedereen staart je aan, zwaait naar je of spreekt je aan. Nu is het nog grappig, je wordt benaderd als een echte filmster. Vraag me alleen af voor hoe lang het leuk blijft.. Na ons tripje daar, zijn we s avonds met wat aieseccers vanuit India naar een club gegaan om even te 'chillen'. Indiers zijn helemaal gek op waterpijp, dit was dan ook de place to be voor de juiste appel mint tabaco mix. Naast cricket is dit de beste tijdsverdrijving voor de Indiers, de rijkere dan dus.
Stel je echt enorme contrasten voor in het dagelijks leven. Je hebt de beggers die echt nul geld hebben en als een idioot om je heen hangen voor enkele roepies, een roepie stelt niets voor, rond 2 eurocent . Dan kom je bij de fiets-riksja mannen, deze hebben hun riskja, zijn te eng dun en zwart omdat ze de hele dag buiten fietsen en ploeteren. Deze mannen hebben zo ongeveer 1 outfit als gehele gaderobe. Dan ga je door naar de arbeiders, dit zijn de werklui, vrouwen horen hier ook bij, er moet immers geld binnen komen. De tot nu toe genoemde groepen leven allemaal op straat, slapen in hun riskja of simpelweg op de stoep. Op de stoep wil je overigens niet lopen, hier wordt gespuugd en allerlei behoeften gedaan, blegh. Dan komt de klasse Indiers die daadwerkelijk een huis bezitten. Vrij klein, als onderdeel van hun winkel en met de hele familie op een kleine ruimte. Overal en altijd zijn er dan ook mensen, en wij maar denken dat Amsterdam druk is.. Met zoveel mensen kan voor elk dom klusje een mannetje ingehuurd worden. Zo bijvoorbeeld in de shoppingmall dicht bij ons huis. Bij elke roltrap, zowel op als naar beneden, staat een mannetje te kijken of je goed de trap op gaat. Je ruimt absoluut niets zelf op, nergens, daar heb je immers personeel voor. Vandaar ook dat het zo een dikke zooi is op straat, mensen zijn immers gewend alles te laten slingeren. Ow men en dan de straten, wat een chaos. Regelgeving is er wel, er staan bijvoorbeeld lijnen op de weg, maar niemand die zich er aan houdt. Nu heb ik nog niet helemaal kunnen ontdekken waarom niet, het zorgt immers voor een enorme chaos die ze zelf ook irritant vinden. Wellicht dat er te snel een enorme booming aan nieuwe technologien en regels is gekomen. Deze shock aan westerse invloeden kan niet anders dan teveel geweest zijn. Zo denk ik dat het nog enkele generaties duurt voor het getoeter bij elke hoek zal stoppen. 
Vanhieruit is het vrij moeilijk een volgende stap in klasse te bepalen. Rijkdom gaat vervolgens namelijk echt tot in het extreem. Genoeg dikke vette auto's te zien, deze Indiers hebben dan ook grote minachting voor de lagere klassen. Opvallend is wel dat Indiers, behalve de aller rijksten, over het algemeen heel aardig naar elkaar blijven. Het is dat ik de taal niet spreek maar je zou sferen dat ze allemaal vrienden van elkaar zijn.
Dan heb je nog een paar regels waar Indiers zich wel streng aan gehouden wordt. Zoals bijvoorbeeld de koeien die heilig zijn en dus overal op straat rond banjeren. Vlees wordt amper gegeten, nope, zelfs niet door mannen. Hooguit een stukje kip hier en daar maar met name groenten zijn main ingredient. De volgende regel is het uiterlijk vertoon voor de vrouw. Zo draag ik altijd lange broeken, het liefst zijn enkels namelijk bedekt en geen sexy outfits; uit den boze. Affectie tonen op straat is dan ook strafbaar. Je zal nooit een kussend stel zien of ook maar man en vrouw hand in hand zien lopen. Bam, stel je het contrast met uitgaan in Nederland even voor. Over uitgaan gesproken. De meeste jongens/mannen (vrouwen ook maar die gaan niet echt op stap) wonen nog thuis, met een duidelijke avondklok. We hebben dan ook enkele Aiseccers die ons vergezellen en de stad laten zien. Zo rond een uurtje of zes ga je de stad in en rond 9 vertrekken de eersten omdat moeders al heeft gebeld. Later dan 11 uur zal het dan ook zelden worden. Tenzij je met een groep interns op pad bent natuurlijk. Wat wel veel zichtbaar is zijn mannen naar elkaar erg handtastelijk zijn. Omdat man-vrouw relaties alleen binnenshuis gebeuren zie je vaak mannen hand in hand lopen. Geen denken aan dat deze mannen homo zijn, want dat is dan weer goed illegaal. Apart, en deed me de eerste dagen meerdere keren omkijken.
Well. Dat was dan het eerste, uiteraard veel te lange verhaal. Hopelijk geeft dit een beetje een beeld van het leven hier en valt er kwa lengte ook even op te teren. Graag, heel graag hoor ik ook jullie verhalen! Alsof ik stiekem ook nog een beetje daar ben. Nog een dingetje dan, het feit dat ik dit op werk schrijf geeft ook weer iets steotype's aan. Zolang de baas uit het oog is wordt er vrij weinig gewerkt. Werken is om geld te verdienen waarbij je zo min mogelijk inspant. Waarschijnlijk zal ik vandaag dan ook helemaal niets uitvoeren want Pramilla Ma' am is niet hier; dus tjaa.. geen idee wat te doen.. Denk dat ik maar naar huis ga; toedelss!!
Liefs aan jullie allemaal,
Namaste, Renate