Wednesday, 11 May 2011

Zwarte parel


Als beschreven in de boeken is de Taj Mahal als een traktatie voor de ogen. De mensen massa's wegdenkend zou je zo een traantje te laten bij het zien van deze witte parel. De Taj Mahal, gebouwd ter ere van Mumtaz Mahal, brengt een betoverend gevoel met zich mee. Hoe beeldschoon is de 'godin' Mumtaz Mahal geweest?

Een klein stukje geschiedenis. In 1630 stierf Mumtaz Mahal bij het baren van haar 14e kind. Ze was de vrouw van Shan Jahan, keizer van het toen welvarende Mongolen rijk. Het verlies van zijn vrouw bracht Shan Jahan tot een staat van wanhoop, zijn intense liefdesverdriet maakte hem kapot. Hij besloot zijn geliefde te eren met een gebouw netzo prachtig als zij was.

Niets is minder waar, de Taj Mahal is magisch, imposant, beeldschoon en een werkelijk praaltje van het vieze stadje Agra. Het verdriet van de keizer is aan alle kanten te voelen. Echter haar symmetrie en oogverblindende voorkomen geeft de Taj Mahal iets onwerkelijks. Niet vreemd want deze legende heeft een keerzijde.

Pas na het wegebben van haar magie wordt nagedacht over de zwarte kant van dit witte pareltje. Zoals de duizenden handen die zijn gesneuveld voor dit bouwwerk. Nadat het project in 1643 ten einde kwam werden de handen van het werklui afgehakt. Om te voorkomen dat ze ooit iets soortgelijks kunnen bouwen. Of denk aan de verloofde van de architect, vermoord door Shan Jahan zodat de perzische architect dezelfde vorm van verdriet kon voelen. Had Shan Jahan wellicht narsistisch trekjes? Bouwde hij de Taj Mahal werkelijk uit liefde voor zijn overleden vrouw of had hij last van grootheidswaanzin, is hier sprake van schuldgevoelens, egoisme?

Deze woorden ontkrachten de schoonheid van dit wereld wonder en worden daarom liever niet uitgesproken. Wel zet het aan tot denken, over liefde, over mensen en hun aard. Laat de Taj Mahal met haar tegenstrijdigeheden meer dan op zijn plaats zijn in India. Het Indiaase leven kan een pareltje zijn, tegelijkertijd heeft het haar donkere kanten. India is als de Taj Mahal, een prachtige show speelt zich voor je ogen af. Van belang is het echter af en toe stil te staan bij de duistere taferelen die gaande zijn in de coullisse.

Tuesday, 3 May 2011

You..you.. me?

Dag lieve feestvierders,
Het is weer hoogtijd voor een korte (althans dat zal ik proberen) update vanuit Jaipur. Her en der  verschenen wat foto’s van het Koninginnedag gespuis afgelopen weekend in Nederland. Waarschijnlijk is dit mijn eerste Koninginnedag zonder een glimpje oranje. Apart, en deed ook wel even beseffen hoe fijn het in Nederland kan zijn. Tja, waar je gemakkelijk negatief kan doen over je thuis land; het regent, mensen kunnen zo asociaal zijn etc etc kan een tripje naar een andere wereld een eye opener zijn. De laatste weken lukt het met duidelijker een mening te vormen over India, haar cultuur, mensen en alles wat er bij hoort. India, Jaipur begint als thuis te voelen. Met Ashok Chauk (de rotonde) als navigatie punt voor de vrij onwetende riskja mannen, Adarsh Nagar toch wel als mijn straat en het kleine winkeltje op de hoek onze ‘shop’: ‘Morning ma’am’ ‘Take it, ma’am’. Bedenk me ineens dat de beste man nog 20 roepie van me krijgt. Gisteren had ik enkel een briefje van 100 roepie (wel geteld, 1.60 euro) en dat was toch echt te groot. Kon mn flessen water meenemen en later wel betalen, netjes en gepast met twee briefjes van 10 r.
Op dit moment ben ik even naar boven gevlucht, in het kantoor van Pramilla (the big boss) om het geklets van Avadh te ontsnappen. De anderen zijn op een seminar, krijg zo de indruk dat Avadh zijn engels wil oefenen. Werkelijk waar, geen idée waar hij het over heeft. Waarschijnlijk iets met de bruiloft van zijn schoonzus de 17e waar hij het hele intern huis voor heeft uitgenodigd (‘ whities’  op je bruiloft brengen ‘good luck’).  Dan Radah Mohan, de andere collega. Geweldige man, altijd vrolijk, zingende, lachende, dansende, ondanks de gespannen sfeer op kantoor de laatste tijd. Het verschillen tussen ‘you’ and ‘I’ is voor hem nog lastig. Verder gebruikt hij enkel steekwoorden dus dat brengt aparte 'gesprekken' met zich mee. You..you.. (wijzend naar zichzelf).. water!!  Oftwel: Mag ik misschien een slokje van je water Renate? O men.. dan de mobieltjes, je kan het je niet voorstellen. Telefoons zijn belangrijk in Europa maar hier zijn ze heilig. Elk moment, waar je ook bent, wat je ook doet, met wie je ook bent, de telefoon wordt opgenomen. En hard dat die krengen staan! Daarbij wordt een gesprek nooit netjes beindigd maar gewoon opgehangen, niets geen dag of dankje of wat ook maar. Uberhaubt wordt er niet bedankt of gedag gezegd. Mensen verdwijnen gewoon, lopen weg, dat was het dan. Ben er nog niet helemaal uit hoe dit zo komt maar denk dat het temaken heeft met het enorme aantal mensen dat hier leeft. Kost simpelweg teveel tijd om altijd maar beschaafd te zijn...
Dan maar een niet Indiaase afsluiting van deze poging tot beeldvorming voor jullie, nieuwe fotos op facebook volgen snel weer (zal fotos van collegas ook snel posten!)
Tot snel,
veel liefs, Renate