Vrijdag middag, tegen vier uur, het wel bekende dip momentje is daar en dat samen met Avaadh op kantoor. Waar de rest van het SIDART team de hort op is naar een seminar leek het een geschikt moment voor een uitgebreide anti-dip lunch. Oftwel, door de brandende zon (was ik helemaal gek geworden) snel naar het winkeltje op de hoek voor veel lekkers. Mooi onszelf trakteren voor het brave werken, dacht ik. Nee dus. Mijn trouwe werk buddy is aan het vasten. Onvoorstelbaar aangezien hij dag in dag uit herhaalt dat ik meer moet eten en er ongezond dun uitzie. Hmm.. dus deze te dik buikige man is aan het vasten, jaja.. Na wat geheimzinnig gedoe vertelde hij te vasten als eerbetoon aan zijn god. Elke week eet hij 1 dag enkel een avondmaal, vandaag dus. Je snapt dat ik er intussen niet meer ‘ongezond dun’ uitzie..
Hieruit kwam echter het moeilijke gesprek tussen een gelovige en een atheist op gang. Avaadh vond het toch werkelijk waar belachelijk hoe ik over god dacht (of niet dus). Begreep ik dan niet dat god kunst is. God is Art... Art!!! Bleef hij maar herhalen. Elke ochtend en elke avond bid hij, met de gehele familie, in de plaatselijke temple. Dat is vaak, dacht ik nog, maar dat valt mee aangezien het Hindoisme honderden goden kent. Een echte voorkeur voor een bepaalde god had hij niet, maar; Krishna I like vertelde hij meerdere keren. Vol trots sprak hij over de trouw naar de goden van hem en zijn gehele familie. Ach en ooit zou ik het wel snappen.. Over zijn vrouw gesproken; wanneer kwam ik nou eindelijk eens bij hen op visite, ze wil me zo graag ontmoeten. Ze is een beetje skeptisch over Avaadh’s verhalen, werkt hij echt samen met een blank meisje? Twee minuten later hing ik met haar aan de telefoon. Uiteraard werd dit een zeer diepgaand gesprek, alleen begrepen we elkaar niet, door een taalverschilletje. Maar, wat wel duidelijk werd: Maandag maakt ze de curry voor me 'die ik zo ontzettend lekker vond'. In de lunch mag ik vaak meegenieten van eigen gemaakte gerechten. Of ik beloofde maandag langs te komen , promiss.. promiss.. Monday is promiss?? Helaas was haar vertrouwen in mij gering aangezien ik ziek was tijdens de bruiloft van haar zusje, ze had me zo graag mee genomen. Gelukkig krijg ik maandag de kans om het goed te maken.
Wat is je vrouw een schat zei ik tegen Avaadh. Met als wedervraag hoe het met mijn man was?
Tja. het volgende moeilijke gesprek, ik ben niet getrouwd. De reactive van ongeloof had ik aan zien komen. Een vrouw hoort zo in haar begin 20ste echt getrouwd te zijn. Vaak is er sprake van uithuwelijking. Waarbij het kasten systeem door de overheid niet meer wordt gehandhaafd, is deze bij de Indiers nog prominent aanwezig. Ouders zoeken contact met ouders en een 'meeting' wordt opgezet. Waar het stel de kans krijgt zijn toekomstige levenspartner te leren kennen, zo tien minuten ongeveer. Allemaal show natuurlijk want nee zeggen is eigenlijk geen optie. Vervolgens is er een wederzien op je uren durende bruiloft. Klinkt vrij hard maar elk getrouwd stel zegt van elkaar te houden, gefoceerd of niet, deze mensen stralen en ik geloof het! Terug naar Avaadh’s reactie, dat ik niet getrouwd ben leek hem vrij onmogelijk. Oke hij wilde het accepteren maar wanneer ga ik dan trouwen? Daarbij probeerde ik wanhopig uit te leggen dat 6 maanden samen zijn voor westerse begrippen vrij kort is (tja.. vergelijk dat even met tien minuten...) Ooooo!! De uitdrukking op zijn gezicht veranderde: Over 6 maanden ga je trouwen (6 maanden was overgekomen, de rest niet)!! Daar was hij blij mee. Nja, op voorwaarde dat mijn ouders toestemming gegeven hebben? Na ik vertelde dat mijn ouders blij voor me zijn maar toestemming niet nodig was had Avaadh een grote lach op zijn gezicht. You marry... I come you country.. party!! 'Deal' beaamde ik braaf terwijl ik het opgaf deze vreemde westerse levenswijze aan hem duidelijk te maken. Nu maar afwachten of hij over een half jaartje voor de deur staat..