Monday, 11 April 2011

Life in Jaipur


Jep.. Een vlaag van 'verhalen willen delen' kwam overmij, tijd dus voor een blog. De introductie zal ik achterwege laten en beginnen met afgelopen weekend, here we go:

Gisteren zijn we met vier meiden naar Amber fort geweest, de fotos hiervan staan weer online op mijn facebook. Mijn kamergenootje is een Oekrainse, Nastyia, helemaal gek in der bol en daarmee erg gezellig om de kamer mee te delen. In haar India trip zoekt ze antwoorden op wat issues van thuis. Zeer moeilijk te peilen wat ze precies bedoeld, voor een deel door het beperkte engels dat ze spreekt maar met name aangezien ze er erg mysterieus over doet. Tja.. Nieuwsgierig en psycholoog als ik ben, of pretendeer te zijn lukt het wel steeds beter met haar te praten. Langzaam maar zeker wordt ze wat opener over thuis en India. Verder was Louisa mee, een duitse, het type party hardy schat ik zo in. Gezellige meid en hier om het contrast Europa India te ervaren. In het clubje van vier zit ook nog een tweede Oekrainse, zeer zeer verlegen meisje welke we een boost in zelfvertrouwen hopen te geven deze maanden. Well. dan mijn grote India missie.. Het nee durven zeggen. Gaat zeer goed kan ik zeggen. Het is namelijke een van de weinige woordjes Hindi die je hier minimaal 20 keer per dag gebruikt, nahi!
Goed, gisteren. Amber fort, het was erg heet om zo een dagje uit te plannen maar zeker de moeite waard. Een van de grote Sigh's heeft hier zijn paleis gebouwd waar hij met zijn 300 vrouwen woonde. Dat je maar genoeg vrouwelijk schoon om je heen hebt!
Ook hier, waar niet, waren Indiers in overvloed en slecht enkele toeristen. Vandaar ook dat wij niet alleen fotos namen van de Indiers maar zij ons ook meer dan intressant vonden. Dat was wel even wennen, iedereen staart je aan, zwaait naar je of spreekt je aan. Nu is het nog grappig, je wordt benaderd als een echte filmster. Vraag me alleen af voor hoe lang het leuk blijft.. Na ons tripje daar, zijn we s avonds met wat aieseccers vanuit India naar een club gegaan om even te 'chillen'. Indiers zijn helemaal gek op waterpijp, dit was dan ook de place to be voor de juiste appel mint tabaco mix. Naast cricket is dit de beste tijdsverdrijving voor de Indiers, de rijkere dan dus.
Stel je echt enorme contrasten voor in het dagelijks leven. Je hebt de beggers die echt nul geld hebben en als een idioot om je heen hangen voor enkele roepies, een roepie stelt niets voor, rond 2 eurocent . Dan kom je bij de fiets-riksja mannen, deze hebben hun riskja, zijn te eng dun en zwart omdat ze de hele dag buiten fietsen en ploeteren. Deze mannen hebben zo ongeveer 1 outfit als gehele gaderobe. Dan ga je door naar de arbeiders, dit zijn de werklui, vrouwen horen hier ook bij, er moet immers geld binnen komen. De tot nu toe genoemde groepen leven allemaal op straat, slapen in hun riskja of simpelweg op de stoep. Op de stoep wil je overigens niet lopen, hier wordt gespuugd en allerlei behoeften gedaan, blegh. Dan komt de klasse Indiers die daadwerkelijk een huis bezitten. Vrij klein, als onderdeel van hun winkel en met de hele familie op een kleine ruimte. Overal en altijd zijn er dan ook mensen, en wij maar denken dat Amsterdam druk is.. Met zoveel mensen kan voor elk dom klusje een mannetje ingehuurd worden. Zo bijvoorbeeld in de shoppingmall dicht bij ons huis. Bij elke roltrap, zowel op als naar beneden, staat een mannetje te kijken of je goed de trap op gaat. Je ruimt absoluut niets zelf op, nergens, daar heb je immers personeel voor. Vandaar ook dat het zo een dikke zooi is op straat, mensen zijn immers gewend alles te laten slingeren. Ow men en dan de straten, wat een chaos. Regelgeving is er wel, er staan bijvoorbeeld lijnen op de weg, maar niemand die zich er aan houdt. Nu heb ik nog niet helemaal kunnen ontdekken waarom niet, het zorgt immers voor een enorme chaos die ze zelf ook irritant vinden. Wellicht dat er te snel een enorme booming aan nieuwe technologien en regels is gekomen. Deze shock aan westerse invloeden kan niet anders dan teveel geweest zijn. Zo denk ik dat het nog enkele generaties duurt voor het getoeter bij elke hoek zal stoppen. 
Vanhieruit is het vrij moeilijk een volgende stap in klasse te bepalen. Rijkdom gaat vervolgens namelijk echt tot in het extreem. Genoeg dikke vette auto's te zien, deze Indiers hebben dan ook grote minachting voor de lagere klassen. Opvallend is wel dat Indiers, behalve de aller rijksten, over het algemeen heel aardig naar elkaar blijven. Het is dat ik de taal niet spreek maar je zou sferen dat ze allemaal vrienden van elkaar zijn.
Dan heb je nog een paar regels waar Indiers zich wel streng aan gehouden wordt. Zoals bijvoorbeeld de koeien die heilig zijn en dus overal op straat rond banjeren. Vlees wordt amper gegeten, nope, zelfs niet door mannen. Hooguit een stukje kip hier en daar maar met name groenten zijn main ingredient. De volgende regel is het uiterlijk vertoon voor de vrouw. Zo draag ik altijd lange broeken, het liefst zijn enkels namelijk bedekt en geen sexy outfits; uit den boze. Affectie tonen op straat is dan ook strafbaar. Je zal nooit een kussend stel zien of ook maar man en vrouw hand in hand zien lopen. Bam, stel je het contrast met uitgaan in Nederland even voor. Over uitgaan gesproken. De meeste jongens/mannen (vrouwen ook maar die gaan niet echt op stap) wonen nog thuis, met een duidelijke avondklok. We hebben dan ook enkele Aiseccers die ons vergezellen en de stad laten zien. Zo rond een uurtje of zes ga je de stad in en rond 9 vertrekken de eersten omdat moeders al heeft gebeld. Later dan 11 uur zal het dan ook zelden worden. Tenzij je met een groep interns op pad bent natuurlijk. Wat wel veel zichtbaar is zijn mannen naar elkaar erg handtastelijk zijn. Omdat man-vrouw relaties alleen binnenshuis gebeuren zie je vaak mannen hand in hand lopen. Geen denken aan dat deze mannen homo zijn, want dat is dan weer goed illegaal. Apart, en deed me de eerste dagen meerdere keren omkijken.
Well. Dat was dan het eerste, uiteraard veel te lange verhaal. Hopelijk geeft dit een beetje een beeld van het leven hier en valt er kwa lengte ook even op te teren. Graag, heel graag hoor ik ook jullie verhalen! Alsof ik stiekem ook nog een beetje daar ben. Nog een dingetje dan, het feit dat ik dit op werk schrijf geeft ook weer iets steotype's aan. Zolang de baas uit het oog is wordt er vrij weinig gewerkt. Werken is om geld te verdienen waarbij je zo min mogelijk inspant. Waarschijnlijk zal ik vandaag dan ook helemaal niets uitvoeren want Pramilla Ma' am is niet hier; dus tjaa.. geen idee wat te doen.. Denk dat ik maar naar huis ga; toedelss!!
Liefs aan jullie allemaal,
Namaste, Renate

3 comments:

  1. Hey Renate,

    wat een super verhaal :) Heb een goed beeld van je gekregen over hoe het daar is... Uitgaan zal vast wennen zijn. En ook de man-vrouw relatie lijkt me enorm wennen, maar tegelijkertijd ook erg interessant. Nog veel plezier daar!

    xx ruben

    ReplyDelete
  2. Hoi ren,

    Mooi verhaal,kan me er echt een beeld bij vormen! Zijn er veel toeristen in Jaipur? En wat is je meest gebruikte vervoer? Zo'n Risksha telkens of ook taxi's en bussen, treinen of trams?

    Hier in NL is het ook heerlijk weer, iedereen probeert dan ook 24/7 te barbequeen nu het nog kan. Ook is iedereen uiteraard verbrand van het vele terrasjes zitten en zonnebaden.
    Ben zelf van het weekend me 'de kerls' naar Pedropicapop geweest, eerste festival van 't seizoen in Raalte (twente). Was weer eens als vanouds gaaf, ouwehoeren, veel zuipen en veel bands bekijken. Lekker in de nieuwe lease bak van maikel geslapen om de volgende dag met een heerlijke frisse KATER wakker te worden. Heb op het festival nog wel de 'oei laat ik mijn muntje vallen onder de bar' techniek gedaan om nog weer meer gratis bier te krijgen. Geniaal was dat ook op bevrijdingsfestival :p.
    Maar goed, geniet, beleef en deel je verdere verhalen ook :)

    X Mark

    ReplyDelete
  3. Hoi Renate,

    Wat goed je verhaal te lezen, hou dit vol!! Volgens mij zit je in een totaal andere wereld! Ben heel erg benieuwd naar Jaipur!

    We houden contact!

    groetjes, Rianne

    ReplyDelete